ಟಾಮಿ... ನಾನು ಸಾಕಿದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯ ನಾಯಿ. ನಾನು ಸಾಕಿದ್ದು ಅನ್ನುವದಕ್ಕಿಂತ ತಂಗಿ ಸಾಕಿದ್ದು. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದ್ಲೂ ನನಗೆ ಮುದ್ದಾದನಾಯಿಮರಿ ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟ. ಸಾಕುವ ಆಸೆ.. ಆದ್ರೆ, ಅಪ್ಪ ಬಿಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.. ಕೊನೆಗೂ ಹಠ ಮಾಡಿ ಡಾಬರ್ಮನ್
ನಾಯಿಮರಿಯನ್ನ ಸಾಕಿದೆ. ತರುವಾಗ ಮೂರು ತಿಂಗಳದ್ದು.. ಕಂದುಬಣ್ಣದ್ದು.. ಆಗಲೆ ಬಲಿಷ್ಠ ಕಾಲುಗಳಿಂದ, ತೀಕ್ಷ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಹೆದರಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿಸಿತ್ತು.. ಆದ್ರೆ, ಪುಟ್ಟ ಮರಿಯ ಚೇಷ್ಟೆಗಳನ್ನ ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ
ಅದ್ರ ಮೇಲೆ ಮುದ್ದು..
ನಾವು ಊಟ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಅದ್ಕೆ ಊಟ.. ತಿಂಡಿ.. ಚಿಕ್ಕ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಲು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಟಾಮಿ, ನೋಡ
ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ನನ್ನೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿತ್ತು. ಕೂಗಿದ್ರೆ, ಸಿಂಹಘರ್ಜನೆ.. ಊರಿಗೆ ಕೇಳ್ತಿತ್ತು.. ಅಪರಿಚಿತರನ್ನ ಕಂಡ್ರೆ ಸಾಕು ಮುಗಿ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು.. ಹೀಗಾಗಿ ಬೋನಿನ ಸುತ್ತಲೂ ಯಾರೂ ಸುಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.. ಒಂದು ವರ್ಷದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಟಾಮಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಮರ್ಯಾದೆ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.. ಎಲ್ಲರೂ ಸಲುಗೆ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದರು.. ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆರೇಳು ಚಪಾತಿ ಅಥವಾ ಆರೇಳು ದೋಸೆ ಕೊಟ್ಟರೂ ಸಾಕಾಗ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ..
ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳವು.. ನಾನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೋದ್ರೆ ಮನೆ ಸೆರೋದು ಸಂಜೆ. ತಂಗಿ ಬರೋದು ಸಾಯಂಕಾಲವೆ.. ಮನೆಯವರ ಪಾಡು ದೇವರೇ ಕೇಳಬೇಕು.. ಯಾರ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಟಾಮಿ.ಎಲ್ಲರನ್ನ ಬೆದರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.. ಬೋನಿನಿಂದ ಹೊರಬಿಡುವ ಧೈರ್ಯ ಯಾರಿಗೂ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ.. ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ ಒಂದಿಬ್ಬರಿಗೆ ಹಲ್ಲಿನ ರುಚಿ ತೋರಿಸಿತ್ತು.. ಇದನ್ನರಿತ ಎಲ್ಲರೂ ಸಹವಾಸವೇ ಬೇಡವೆಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದರು.. ಹೀಗಾಗಿ ನಾಲ್ಕಡಿ ಬೆಳೆದ ಟಾಮಿಯನ್ನ ಸಂಭಾಳಿಸೋದೆ ತಂದೆ, ತಾಯಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು.. ಟಾಮಿಯನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರ ಕಳಿಸೋದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತು.. ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಮುದ್ದಿನ ನಾಯಿಯನ್ನ ಮುದ್ದಾಗಿ ಸಾಕುವ ಬೇರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟೆವು.. ಅವರೂ ಬೇರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರಂತೆ.. ಈಗ ಎಲ್ಲಿದೆಯೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.. ಹೇಗಿದೆಯೋ..?
ವಿಷ್ಣು ಹೆಗಡೆ, ಕುಮಟಾ
